Sterrenkruid Krachtplaatsen van Moeder Aarde

Hier ben je: Home » Kerken en Kathedralen

Kerken en Kathedralen

# Schotland # Broadford # Kerkje

Stop! roep ik als ik het oude kerkje zie

Stop! roep ik als ik het oude kerkje zie. Niet dat dat zomaar kan, want het slingerende, smalle weggetje biedt maar ruimte aan één auto tegelijk. Passeren doe je via uitwijkplaatsen aan de kant. We zijn op weg naar het kustplaatsje Elgol, maar alle leuke dingen onderweg pakken we mee :-). Bij dit dakloze kerkje wil ik dan ook heel graag stoppen. Ik wil er kijken, voelen en de energie in me opnemen...

Drie Madonna's in Chartres

De Zwarte Madonna's spreken mij aan. Ik volg hun spoor met interesse en bezoek ze steevast als ik maar even in de buurt ben. In Chartres kom ik met enige regelmaat. De crypte bezoek ik als het enigszins kan. Veel kerken en kathedralen werden door onze voorouders gebouwd op de plaats van voor-christelijke heiligdommen. Dat de energie daar bijzonder is lijdt voor mij geen twijfel. De hoeveelheid verhalen over plaatsen waar de Mariabeelden gevonden werden wijst op verbondenheid met krachtplekken in de natuur. Juist op die plekken ben ik naar haar op zoek...

De Kinderbron in Straatsburg

Een van de dingen die ik graag wil zien in Straatsburg is de Kinderbron. Een oude bron waarvan alleen het deksel nog zichtbaar zou zijn. Hier werden de kindjes door de ooievaar opgevist. Met die informatie ga ik op pad. Dat de stad bekend staat om zijn ooievaars is nieuw voor me. Een van de kramen op de kerstmarkt is ermee versierd. Met de kathedraal op de achtergrond is dat wel een leuk gezicht...

In de kelder is het donker

In de kelder is het donker. Zwak zie je de omtrekken van een paar grafkisten als je weet dat ze er staan. Man wringt zich in bochten om door de tralies heen een foto te maken. Ik moet toegeven dat ik dat soort klussen altijd makkelijk uitbesteed :-). De twee foto's die we maakten hij maakte zijn bijgewerkt op de computer, waardoor we thuis meer zien dan we ter plekke konden ontdekken...

Een bezoek is de moeite waard

Het geluk is met mij: een zonnige dag met een speciale verjaardag in het stadje Tholen. Niet in de buurt, en als we er toch zijn kunnen we best even de Grote Kerk bezoeken waar de mummies gevonden zijn. Gaan we gewoon een uurtje eerder van huis. De mummies worden bewaard in de kelder waar ze ontdekt werden, en deze is ontoegankelijk voor publiek. Dichtgemetseld als ik het goed heb begrepen. In de digitale presentatie van de kerk komt een opname langs. Bij Omroep Zeeland is een kort filmpje te vinden. Maar er blijft genoeg over om te bewonderen in deze bijzondere kerk...

Op die plek verloor ze het zand uit haar schort

Het kerkje van Hillegersberg is gebouwd op een donk, een natuurlijke hoogte ontstaan na de IJstijd. Maar zo makkelijk komen we er niet vanaf. Want hoe kan één zo'n berg nou midden in het land ontstaan? De legende vertelt over de Reuzin Hillegonda. Ze is het zand verloren tijdens een vlucht uit de duinen bij de Noordzee, nadat ze uit haar ouderlijk huis verjaagd was. O ja, ze vervoerde het zand in haar schort. Dat schort moet gescheurd zijn door de zware last, maar ze kan ook gestruikeld zijn. Dat weten we natuurlijk niet. Kwam dat zand eigenlijk wel uit de duinen?...

De jachtscène wordt eenmaal per jaar in het zonnetje gezet

De jachtscène wordt eenmaal per jaar in het zonnetje gezet. Door het hoge raam van de middelste kapel van de kooromgang vindt het zonlicht zijn weg. Het is nog vroeg in de morgen als het derde paneel van de koorbanken wordt beschenen. Daarop vinden we de ontmoeting van St. Hubert met het hert uitgebeeld. Deze legende speelt een belangrijke rol in de geschiedenis van de basiliek. De uitlijning op de dag van de zomerzonnewende is bijzonder. Het is duidelijk dat de plaats van het paneel niet willekeurig is gekozen. Het spel van het zonlicht is ingenieus geconstrueerd en pas later ontdekt...

Dat hert droeg een lichtend kruis tussen zijn gewei

Op zoek naar het vingerlabyrint kwamen we terecht in St. Hubert. Niet dat we het daar vonden, want de plaatsnaam in het boek was niet correct. Maar evengoed was het leuk. Overal waar je komt word je herinnerd aan de legende van Sint Hubert, die tijdens de jacht op een hert 'met een lichtend kruis tussen het gewei' stuitte. Het dier raadde hem dringend aan zich te bekeren tot het geloof. Zo niet, dan zou hij 'terstond ter helle dalen' (1). Het tafereel van de ontmoeting vinden we op diverse plekken terug. In de vorm van een standbeeld wacht het hert ons op bij binnenkomst in het stadje. Tussen de twee torens van de basiliek is het jachttafereel afgebeeld, en binnen vinden we de scène terug op een schilderij en gebeeldhouwd in de koorbank...

Liduina van Schiedam

Het vrolijke zonnetje lokt ons naar buiten en de bus aan het eind van de straat brengt ons naar Schiedam. Hoewel ik geen fan van het Openbaar Vervoer ben komt het in dit geval wel handig uit. Al winkelend door een gezellig straatje scoor ik een tweedehandsboek over Romaanse Kerken in Frankrijk (1). Eenzelfde deel over Bretagne voor een klein prijsje laat ik liggen, want het is groot en zwaar en we zijn op pad naar de Grote Kerk. Man is er eerder geweest en ik vind het altijd wel fijn om een doel te hebben. Zomaar zwerven is niet mijn ding. Het bezoek aan de kerk is de moeite waard...

Een kerkje vol met symboliek

Kijk', roep ik enthousiast: 'Hier wordt St. Joris met de Draak afgebeeld'. In het midden voor het altaar sta ik stil bij een tegelmozaïek op het kruispunt van het schip en de transepten. Daar is de Heilige in gevecht met de draak. Zijn speerpunt klaar om hem te doden en het kwaad te overwinnen. Samen met vrienden bij wie we een paar dagen doorbrengen bezoeken we het kerkje van Vilsteren. Bijzonder om het tafereel hier midden op de vloer te ontdekken. Wat doet het in deze Willibrorduskerk? Geeft het een plek aan met bijzondere energie?...

De Heilig Hartkerk verdient het om gezien te worden

De Heilig Hartkerk in Schiedam verdient het om gezien te worden. De kerk opent zijn deuren tijdens diensten en is alleen op Open Monumentendag toegankelijk voor publiek. Ik wijd een uitgebreide mail aan het toeval dat me naar deze kerk brengt en bied aan het boek (1) mee te nemen (zie vorig blog). In reactie daarop worden we hartelijk uitgenodigd om een afspraak te maken. Het boek van Rosier kennen ze en sterker nog: er liggen exemplaren om uit te delen :-). Onze rondleiding begint in de hal waar we even stilstaan bij een foto van de Frankelandsekerk. Hier stroomden de bedevaartgangers toe tot deze in 1969 werd gesloopt. Liduina wordt in 1380 geboren in Schiedam. Na een val op het ijs breekt ze een rib en lijdt tot het eind van haar leven ondraaglijke pijnen...

In de donkere crypte troont de Madonna

Aan het eind van de VIIe eeuw werd de abdij in St. Hubert (1) gesticht op initiatief van Pepijn van Herstal en zijn echtgenote Plectrudis. Zij was het die met haar gezelschap besloot te rusten bij de bron, waar ze de hemelse boodschap ontving om deze te laten bouwen (zie eerdere blog). Van de oorspronkelijke abdijkerk is de crypte bewaard gebleven (2). Voorzichtig volg ik de traptreden naar beneden. Mijn ogen moeten even wennen aan het duister, want de ruimte is niet verlicht. Door een raam in de absis valt licht uit de basiliek op een Madonna met kind. Ze heeft haar zoon op schoot en allebei kijken ze recht vooruit...

De Mostadom op Malta is omgeven met verhalen

De Mosta Dom op Malta is omgeven met verhalen. Allereerst is er het verhaal van de bom die in 1942 door het dak van de koepel in de kerk terecht kwam. De bom kwam niet tot ontploffing en niemand van de aanwezigen raakte gewond. Dat werd ervaren als een wonder. Een replica van de bom wordt bewaard in de sacristie en trekt het merendeel van de bezoekers...

De vrouwe, de grot en de bron

Het is half 12 en de kerk gaat tussen 12 uur en 4 uur dicht. De nieuwe busmaatschappij in Malta worstelt met rijtijden en een te grote stroom aan toeristen, waardoor we net tegen sluitingstijd aankomen. Geen nood: we hebben al een lunch in gedachten om de wachttijd te overbruggen :-). Twee bordjes die toch duidelijk bedoeld lijken te zijn voor toeristen wijzen in tegengestelde richting. Het ene naar de kerk, het andere naar de andere kant van de straat. Het eerste verwijst naar de 'Sanctuary of Our Lady of Mellieha', het tweede naar de 'Chapel of Our Lady of the Grotto'...

Verborgen in de tuin van een hotel

'Deze tempel ligt verborgen in de tuin van een hotel'. Ergens was de zin blijven hangen in mijn geheugen. En natuurlijk was ik van plan om er ooit een keer naar op zoek te gaan als ik weer op Malta was. Dit jaar verbleven we in een hotel aan de St. Pauls Bay en dook de tempel van Bugibba op als een verrassing in de buurt, op loopafstand :-). Een wegwijzer met de naam 'Bugibba Temple' leidde ons naar de achterkant van het Dolmen Hotel. Na even zoeken vonden we de ingang en konden we binnendoor naar de plek waar de oude tempelresten zich bevonden. Geen dolmen dus, maar dat even terzijde. De Bugibba tempel lag oorspronkelijk aan zee, met uitzicht op de baai...

Die dag ga ik op kerkenpad

Half slaperig stap ik om zes uur in de auto. Man gaat een dagje brood bakken bij de Bisschopsmolen in Maastricht en ik heb bedacht dat ik de St. Servaasbasiliek wil bezoeken. Nog voor negenen sta ik op een bijna verlaten Vrijthof. Een eveneens vroege bezoekster fotografeert de kerk en brengt me op een idee. Stil en leeg ligt het plein te wachten op de drukte van de dag...

Op zoek naar het vingerlabyrint

'In het Belgische dorp St. Hubert is een klassiek labyrint te vinden in de buitenmuur van de kerk' staat er onder de foto van het boek dat ik doorblader in de boekhandel. Leuk! Ik ben dol op plaatsen met een verhaal en er staat nog een kort reisje in de planning. In het kader 'niet denken maar doen' reserveer ik voor 2 nachten logies in de nabijheid van St. Hubert. Daarna ga ik me oriënteren. Ik ben een ster in het omkeren van de volgorde :-). In St. Hubert staat een basiliek, maar nergens lees ik iets over een toren met een vingerlabyrint. Toch weet ik zeker dat ik me niet vergis, want ik heb een foto genomen van de betreffende bladzijde...

De crypte van de Saint Sulpice

De Saint Sulpice in Parijs bezochten we al eerder. In een vorige blog vertelde ik al over mijn wens om de crypte van de St. Sulpice te kunnen bezoeken. En dat is gelukt! We hebben gereserveerd voor de tweede zondag van augustus. Op de twee foto's hieronder zie je de tempel van Isis gelegen ten zuidwesten van het eilandje tussen de twee armen van de rivier (met telefoon, dus was enigszins behelpen). Volgens de verhalen zou de Saint Sulpice precies op deze oude plek gebouwd zijn. Dat maakt het interessant. En de aanwezigheid van de crypte maakt het nog interessanter. Oude kerken staan op sterk energetische plekken. Als er een voorganger voor 1350 gestaan heeft kun je daar zeker van zijn. Dat maakt de plek voor mij zo speciaal...

Zonnewendes

Het is nog donker als ik om half 9 beneden kom. Vandaag komt de zon op om 8.46 uur en gaat onder om 16.29 uur. Langer donker dan nu zal het niet worden. De zonnewende vond gisteren plaats om 23.03 uur. De zon stond op dat moment op het punt om het teken Steenbok binnen te gaan. Over een week is het al vijf minuten langer licht. We maakten gisteren een wandeling in het Staelduinse Bos, waar hoornblazers midwinter met hun tonen inluidden. Verder merk ik er weinig van. De astronomische winter (1 december) heeft een plaats gekregen in ons tijdperk. Toch kom ik op mijn reizen regelmatig plekken tegen waar midwinter gevierd werd. Zowel de zomerzonnewende als de winterzonnewende waren belangrijke momenten. In New Grange verlicht de opkomende midwinterzon de achterste kamer van het complex. In Chartres wordt midzomer gemarkeerd, evenals in Vezelay. De Saint Sulpice in Parijs geeft beiden aan, inclusief de equinoxen...

Astrologische elementen in de kathedraal

Met de ansichtkaart in mijn hand sta ik voor het portaal bij de hoofdingang van de kathedraal. De dag ervoor heb ik van alle dierenriemtekens een kaart gekocht, maar vandaag vind ik er een waar ze allemaal opstaan. Na een beetje zoekwerk kan ik ze allemaal traceren- denk ik op dat moment. De beelden die het eerste opvallen zijn Kreeft (links buiten) en Schorpioen (rechts buiten). Ik herken de meeste figuren. De kaarten gaan mee naar huis om er daar verder naar te kijken. En dan wacht me een verrassing...

Astrologische elementen in de kathedraal (2)

Nog meer astrologische elementen in de kathedraal van Chartres? Verbaasd lees ik over de engelen van de astrologie op internet. Ze zijn te vinden op het middenportaal van de Westgevel, op de binnenste boog rechts en links van de Christusfiguur. Gemist en zelfs geen idee dat ze er waren. We bezochten Chartres opnieuw een paar dagen in de herfstvakantie. Allereerst gingen we op zoek naar de afbeeldingen van de dierenriemtekens Tweelingen en Vissen, die niet bij de andere tekens gevoegd waren, maar een plaatsje hadden gekregen in het linkerportaal van de Westgevel (als je ervoor staat rechts).

Opgeruimd staat netjes moeten ze gedacht hebben

Op vrijdag worden de stoelen van het labyrint in de kathedraal van Chartres verwijderd en is het helemaal te zien. Ik sta een poos te kijken en probeer er een foto van te maken. Dat gaat me niet lukken, want behalve dat er mensen aanwezig zijn die het labyrint lopen, zijn er ook mensen die er dwars overheen lopen. Even wachten dan maar. Dit keer staat er een aantal borden rond het labyrint met tekst en uitleg. Ik heb ze nog niet eerder gezien, maar ik ben al een tijdje niet geweest...

Het verdwenen labyrint

Toen we de kathedraal van Reims betraden voelden we een licht verhoogde energie terwijl we tussen de banken richting het altaar liepen. We registreerden dat het waar te nemen was tussen de tweede en vierde pilaar en besteedden er verder geen aandacht aan. We bewonderden de beelden en de glas-in-lood ramen. Weer aangekomen bij het voorste gedeelte zag ik borden met informatie over de bouw van de kathedraal aan de muren hangen. Op een van die borden stond een labyrint getekend. En labyrinten hebben voor mij een magische aantrekkingskracht...

Utrecht Sint Janskerk Utrecht Mariakerk Utrecht Paulusabdij Utrecht Pieterskerk

Het kerkenkruis van Utrecht: de Sint Janskerk

Samen met Vriendin ga ik een dagje naar Utrecht. Begonnen met koffie-op-de-hoek hebben we nog net even tijd voor een kort bezoek aan de Janskerk. Ons hoofddoel is de Maria tentoonstelling in het Catharijne Convent en de kerkdeuren sluiten om 13.00 uur. Kort na 1040 gesticht zou het gebouw logischer wijs op een krachtplek moeten staan, dus we kunnen de verleiding niet weerstaan om er 'even' doorheen te lopen. Natuurlijk is 'even' per definitie te kort om alles in ons op te nemen en is een tweede bezoek onafwendbaar...

Het kerkenkruis van Utrecht: de Mariakerk

Aarzelend bel ik naar het Conservatorium in Utrecht. Resten van het koor van de Mariakerk zijn daar zichtbaar onder een glazen plaat in het gebouw van Kunsten en Wetenschappen. Ik heb erover gelezen en ik wil die heel graag zien. De dame die ik aan de telefoon krijg is bijzonder vriendelijk. Even melden bij de balie en we kunnen doorwandelen. De plaat is niet meer glashelder, waarschuwt ze, want door al het geloop door de gang zijn er krassen op gekomen. Ik vind de woordspeling alleen al leuk...

Het kerkenkruis van Utrecht: de Paulusabdij

Met de aantekeningen op mijn kaartje dwalen we rond de Domtoren van Utrecht. Na de Janskerk en de Mariakerk gaan we op zoek naar de resten van de Paulusabdij. Van die abdij zijn een paar kleine stukjes bewaard gebleven of teruggevonden die ik wil bezichtigen. Het geheel maakte deel uit van het Kerkenkruis in Utrecht en daarom past het in de route. Op het kaartje heb ik de kerken ingetekend, voor zover dat mogelijk is op een toeristische wandelroute. In ieder geval duidelijk genoeg om de weg te vinden, mits je het kaartje draait, met het noorden boven...

Het kerkenkruis van Utrecht: de Pieterskerk

Eindelijk kan ik deze voor mij laatste kerk van het Kerkenkruis bezoeken. Na twee vergeefse pogingen staan de deuren van de kerk vandaag wijd open en kan ik me uitleven. Geduld is niet mijn sterkste kant en Utrecht ligt niet naast de deur. Door het wachten zijn mijn verwachtingen misschien wel wat opgepoetst, dus huppel ik blij naar binnen. Gids en gastenboek tegemoet :-). Maar eerst wil ik dwalen en voelen, de energie volgen en kijken waar ik terecht kom. Mijn blik wordt gevangen door de donkerrode zuilen, die voor een intieme sfeer zorgen. Een mooie tegenstelling met het hoge, lichte koor in het Oosten...

de abdij

De abdij van Pontigny met Maria

Het Mariabeeld in de abdij van Pontigny stelt me voor een raadsel. Ze staat in het zuidertransept van de abdij, met kroon en losse haren. Zonder kind, maar ook zonder kruik...

Vezelay

Leylijnen Vezelay Vezelay Heuvel Vezelay kathedraal Leylijnen Vezelay Leylijnen Vezelay

Krachtpunt boven op de berg: Vezelay

De basiliek van Vézelay staat boven op een heuvel. Als je er gevoelig voor bent merk je dat er verschil is in energie op bepaalde plekken. In een van de winkeltjes van het stadje vind ik hèt boekje terug met de plattegrond. Drie leylijnen kruisen elkaar aan de rand van het hoogkoor. Daar vind ik het getekende symbool van een dolmen ....

Aan de rand van Vezelay(2)

Het bord met het logo van een labyrint wijst ons de weg naar de geneeskrachtige bronnen van Les Fontaines Salées. Het is hoogzomer en we genieten van wat groeit en bloeit in de berm. De weg ernaar toe lijkt eindeloos. Soms lijkt anderhalve kilometer verder dan gedacht en dat is vandaag het geval. Vreemd genoeg lijkt de terugweg daarna een stuk korter. Misschien omdat de kerktoren in de verte belooft dat we er snel zullen zijn...

Aan de rand van Vezelay(1)

We overnachten in een klein familiehotelletje in Saint Père. Het ligt aan de voet van de berg met bovenop de beroemde basiliek van Vézelay. We zijn er eerder geweest en als een soort gewoontedieren keren we terug naar een plek die we al kennen. We slapen aan de ene kant van de weg, en ontbijten aan de andere kant. Alleen even opletten bij het oversteken :-). We hopen dat we de kerk in het kleine dorp dit keer kunnen bezichtigen. Door werkzaamheden het jaar daarvoor was het gebouw niet toegankelijk...

Vezelay op de kaart

Even neem ik pauze en installeer me op de bank met een kop koffie. Even vergeet ik de tijd en mijmer weg terwijl ik mijn blik richt op de tuin en geniet van een laatste restje zon. Mijn gedachten dwalen naar Vézelay. De berg waarop de basiliek gebouwd is heette van oudsher mont Scorpio (de Schorpioenberg). Inmiddels is de naam veranderd in la Colline Eternelle. Die naam Schorpioen triggert me enorm. Ik zou graag de betekenis ervan ontdekken. Want die naam van die berg, die roept iets in me op...

Hier ga ik onderzoek naar doen

Deze week heb ik een paar dagen alle tijd van de wereld. Ik heb geweldige plannen voor die dagen. Ik ga onze reis van een paar weken geleden uitwerken. Man had als verrassing een paar dagen Vézelay geboekt. Dat ligt in Bourgondië en er staat een prachtige basiliek. De combinatie van vakantie en basiliek alleen was al voldoende om vol verwachting in de auto te stappen en niet al te moeilijk te doen over de afstand van 700 kilometer...