Sterrenkruid Krachtplaatsen van Moeder Aarde

Hier ben je: Home » Bijzonder plaatsen

Bijzondere plaatsen

De bron van Bride

Twee jaar geleden kozen we het eiland Lewis (Hebriden) in Schotland als reisbestemming. We wilden de energie ervaren van de grote steencirkel bij Callanish, die de vorm heeft van een Keltisch kruis en eeuwen oud is. Eenmaal in de negentien jaar wordt de grote Maanstilstand hier als een bijzondere gebeurtenis gevierd. Vlakbij de grote steencirkel is de kleine cirkel van Callanish 2: een steenkring met in het midden vier stenen: een witte, een rode en een zwarte als symbool van de drievoudige Godin. Een vierde mannelijke steen maakt het geheel compleet. Zittend in deze steencirkel ervaar je een gevoel van vrede en verstilling. Hier begint het verhaal van Brighde (Bride), in haar drievoudige verschijningsvorm als maagd, moeder en wijze vrouw. Ze drukt haar stempel op het eiland met haar vrouwelijke energie...

De godin van Malta

In 2003 bezochten Man en ik voor het eerst het eiland Malta. Wat mij vooral trok waren de verhalen over de tempels, die tot de oudsten van de wereld behoorden. De tempels hebben ronde vormen, die geassocieerd worden met het lichaam van de godin. Ze bestaan uit reuzenblokken, passend in elkaar gezet zoals zoveel megalitische gebouwen. De oudste tempels zijn te vinden op het eiland Gozo, waar een dubbele tempel bewaard is gebleven. Om die te zien moet je overvaren. Ggantija bezit de meest 'complete' tempel met hoge muren. De vorm van de godin is goed te herkennen, zeker als je van bovenaf kijkt...

Stenen en spiralen, ze trekken als een elastiekje

We vinden de spiraalvorm terug in labyrinten, op kruisen, in kinderspelletjes. Spiralen die de zonnewende symboliseren, het ritme van donker en licht weerspiegelen, de cyclus van de maan weergeven, de reis van het leven in beeld brengen. Voor de een alleen versiering, voor de ander betekenisvol...

De legende van Sansuna

Sterk is ze als geen ander en zoals elke vrouw kan ze moeiteloos multi-tasken. Met haar baby in haar schort gebonden wandelt ze al etend met een grote reuzensteen op haar hoofd van de steengroeve in het zuiden van het eiland Gozo naar het noorden waar de tempel gebouwd wordt: van Ta' Cenc naar Ggantija. Dat ze een reuzin is lijdt geen twijfel. De bonen die ze eet zijn Broad Beans, en het is bekend dat je daar sterk van wordt...

Verborgen in de tuin van een hotel

Deze tempel ligt verborgen in de tuin van een hotel'. Ergens was de zin blijven hangen in mijn geheugen. En natuurlijk was ik van plan om er ooit een keer naar op zoek te gaan als ik weer op Malta was. Dit jaar verbleven we in een hotel aan de St. Pauls Bay en dook de tempel van Bugibba op als een verrassing in de buurt, op loopafstand :-). Een wegwijzer met de naam 'Bugibba Temple' leidde ons naar de achterkant van het Dolmen Hotel. Na even zoeken vonden we de ingang en konden we binnendoor naar de plek waar de oude tempelresten zich bevonden...

Labyrint met dubbele bodem

Met mijn blote voeten loop ik over de warme stenen van het Maria Labyrint. Vriendin had me op het bestaan ervan attent gemaakt en het was in mijn hoofd blijven hangen. Deze mooie dag vroeg gewoon om een uitstapje en al gauw waren we op weg er naar toe. Vluchtig lees ik de informatie bij de deur van de ernaast gelegen kas. Een gastvrije ruimte met water, een gastenboek en twee tijdschriften met een artikel over het ontstaan van het labyrint. Aan de achterwand hangen tekeningen van het grondplan en daar wordt mijn belangstelling gewekt. Het lopen van het labyrint is al een beleving op zich, maar nu blijkt dat het gelegd is op een ondergrond met het patroon van de levensbloem...

Van de aardbodem verdwenen

Van de aardbodem verdwenen, verzwolgen door de aarde. Gefascineerd sta ik aan de rand van een grote, diepe put in de buurt bij Qrendi op Malta. De wanden zijn loodrecht en op de bodem diep onder ons groeien bomen en struiken, waaronder een aantal zeldzame soorten. Aan de rand van de put is een smal paadje met een snel dalende helling. Ik kan erin als ik wil, maar er is geen haar op mijn hoofd die daar aan denkt. Mogelijk kom ik heelhuids beneden, maar ik vrees dat ze me daarna naar boven moeten takelen :-). Ik ga de uitdaging niet aan. We zijn bij Il-Maqluba, waarvan de naam vrij vertaald betekent: 'onderste boven gekeerd'...

De Isterberg

Reizen in laagjes noemen we het hier thuis. Lezen, reizen, lezen, reizen, lezen, reizen en steeds een dieper laagje van een plek ontdekken. Door het bezoek aan deExternsteine kwam de Godin Ostara weer in beeld en daarmee de Isterberg. De laatste is een uitloper van het Teutoburgerwoud en daarmee delen de Externsteine en de Isterberg het eeuwenoude rotsgesteente dat zo'n 70 miljoen jaar oud schijnt te zijn. Ostara heeft op beide plaatsen haar domein. In de nabijheid van de Externsteine is het Ostara heiligdom gesitueerd en ook op de Isterberg werd zij vereerd...

Het lijkt alsof hij uit de verte naar ons knipoogt

Goed voorbereid gaan we voor de tweede keer naar de Isterberg. Met een aantal verkleinde fotootjes op een A-viertje voelt het een beetje als een speurtocht :-). We gaan 'op jacht' naar een aantal gemiste elementen en beginnen blij gemoed aan de wandeling. Als eerste traceren we een paar 'voetstappen'. Die moeten dan volgens de bewoners wel afkomstig zijn van de dieren uit de Ark van Noach, die hier gestrand zou zijn...

De Zevenslaper en de Duivelsrots

Die oude postkaart zorgt voor verwarring. Er staat een foto op van de Siebenschläfer op die verdacht veel lijkt op de Teufelsfelsen. Ik vond hem al op het internet en krijg een kopie tijdens een bezoek aan een geboren en getogen inwoonster van het gebied. Zij maakt me wegwijs op de plattegrond van de Isterberg en ontrafelt het misverstand. De lokale bevolking kent twee rotsen op de berg: De Zevenslaper en de Duivelsrots. De Duivelsrots, legt ze uit, moeten we zoeken bij het Offerbekken. Aan de rand daarvan zie je afdrukken van klauwen, waarmee de duivel zich vastgegrepen heeft. De Zevenslaper dankt zijn naam aan de legende van de Zevenslapers...

De Externsteine

Het doel van ons korte uitstapje is de Externsteine. Het is een mysterieplaats, die honderden jaren lang als inwijdingsplaats diende. We zijn er eerder kort geweest, maar vandaag hebben we alle tijd. Tegen onze gewoonte in hebben we niets anders gepland en staan open voor alles wat we tegenkomen. We naderen de rotsformatie vanaf het grote parkeerterrein. Indrukwekkend liggen de grote rotsen voor ons, met mensen als kleine poppetjes eronder en erop...

De residentie van de Grote Moeder

De residentie van de Grote Moeder ligt in het verlengde van de Externsteine in het Teutoburgerwoud. In het boek dat ik bij me heb vind ik een passage gewijd aan de rots waar de Moedergodin in oude tijden vereerd werd. Concluderend dat we er linksom niet komen (neem na zoveel meter de afslag naar een paadje dat rechts de berg op gaat), laten we ons van de bergrug voorzichtig terug glijden naar beneden. Dit gaat hem niet worden op deze schoenen. Jammer, maar het is niet anders. Dan maar rechtsom en proberen het pad te volgen dat naar de achterkant van de rotsformatie leidt.

Weris Noordelijke dolmen

Weris Isis

Weris en de zonsopgang in de herfst

Op 22 september om 16.49 uur begint de astronomische herfst, waarop dag en nacht even lang zijn. Met de meteorologische herfst op 1 september heb ik niet veel. Dat is voor mij meer een teldatum voor de weerkundigen. Herfst betekent voor mij: weer in het donker wakker worden. Wandelen op het strand met je haar in de wind. Lopen door het bos en genieten van de geur van de blaadjes die vallen. Paddenstoelen vinden en zoeken naar de rood-met witte exemplaren die voor mij de-enige-echte paddenstoelen zijn :-). We vonden er talloze in het bos bij Wéris, toen we vanaf de Pierre Haina aan de andere kant van de heuvel afdaalden...

Er zijn van die dagen

Er zijn van die dagen dat ik mijn planning in het honderd laat lopen. Van die dagen waarop je de dingen die je wilde doen opzijschuift in de wetenschap dat er een moment komt dat je onder tijdsdruk komt te staan en dan uiteindelijk een topprestatie levert. Zo'n dag dus. Ik skipte de voorbereiding voor een lezing over de Vlier die ras nadert. Na de boodschappen en een telefoongesprek speelde ik met Kind en Co. At mee uit hun restaurantje, hielp met het bouwen van een meccano auto en kleurde op verzoek delen van hun kleurplaat. Het werd een leuke dag. Ik vond mooie foto's van een reis naar Wéris in een mandje en skipte de Vlier opnieuw. Want die reis werd iets bijzonders en de foto's maken de herinnering wakker. In Wéris is het sterrenbeeld de Grote Beer geprojecteerd op de aarde...

Wandeling langs de megalieten van Weris

We braken er even tussenuit naar Wéris en vonden een Chambre 'd' Hôtes aan de Rue des Dolmens. De Noordelijke Dolmen lag op een paar honderd meter afstand van het huis en werd als eerste bezocht. In tegenstelling tot vorige keren konden we een stuk van het Sterrenbeeld de Grote Beer ditmaal lopen. En dat was leuk...

De dikke toren van Zierikzee

De dikke toren van Zierikzee stond aan het eind van de straat waar ik woonde. Mijn eerste werkplek lag er vlakbij, dus ik passeerde hem elke dag. Indrukwekkend groot en zwaar, op afstand van de erbij behorende kerk....

Kapelletje van de Heilige Eik in Oirschot

In Oirschot staat de kapel van Onze Lieve Vrouw van de Heilige Eik. We gingen ernaar op zoek toen we het beeldje van Maria vonden in de kerk van Oirschot. Daar lazen we dat dit volgens de legende in het begin van de 15 de eeuw op het zand in het riviertje de Beerze was gevonden. Het beeldje werd in een eik geplaatst en door de boeren en herders vereerd. Nadat men het beeldje naar de kerk van Oostelbeers of Middelbeers gebracht had, stond het de volgende dag weer op zijn oorspronkelijke plaats. Toen bracht men het beeldje naar Oirschot en bouwde men ter plaatse een primitief, houten kapelletje. In een andere versie van de legende wordt het verhaal nog iets aangedikt: hier dreef het beeldje stroomopwaarts en deed men twee keer een poging het beeldje in 'Beers' te stalle n.We brengen nog steeds een bezoek aan dit kapelletje als we in de buurt zijn.

Eiland in de mist

Glastonbury wordt geassocieerd met het eiland Avalon, het eiland dat omgeven was door mist en dat je alleen kon bereiken als je de magische boot op kon roepen en de weg er naar toe kende. De gewonde koning Arthur wordt er door zijn halfzuster Morgan le Faye heengebracht

Het verhaal wil dat de vier heuvels van Glastonbury alleen 's zomers te bereiken waren. Het gebied werd aangeduid als zomerland. Eeuwen geleden stond het omringende land in de winter onder water. De Tor, Chalice Hill, Windmill Hill (St Edmund's Hill ) en Wearyall Hill torenden boven het water uit en vormden samen een tijdelijk eiland. Deze zomer bleef de regen vallen en de foto geeft een beeld van hoe het vroeger geweest zou kunnen zijn. Omgeven door water, alleen per boot te bereiken. Alleen de mist ontbreekt...

Oogstmaan

Boven op de Tor staat de Michaels toren. Je kan deze toren al van heinde en ver zien. De Tor heeft een krachtige, energieke energie. Als je fit genoeg bent ren je hem op. De Michaelstoren kijkt uit over Avalon.

Foto eiland in de mist (2012) gemaakt door John Dalton uit Glastonbury. Bron: Cora van Ham (Nieuwsbrief Sacred Pathways).